[ บทกวี ] เงาราตรี
posted on 06 Jun 2011 23:01 by chinnaphong
"เงาราตรี"
หมู่เมฆคล้อยลอยเคลื่อนเลือนแผ่นฟ้า
ห่มคลุมดวงดาราทาสีหม่น
แสงจันทราลาลับกลับเบื้องบน
กระแสชลเอ่ยกระซิบเพียงแผ่วเบา
ทุกถิ่นแคว้นแดนไกลไร้สิ้นแสง
หมู่แมลงไร้สำเนียงเสียงหยอกเย้า
หมู่แมกไม้ยืนเคียงเหลือเพียงเงา
ทุกขุนเขาคิดคำนึงถึงดวงจันทร์
ทั้งผืนน้ำแผ่นฟ้ารวมเป็นหนึ่ง
ไร้ที่ซึ่งแบ่งเขตแดนแผ่นดินฝัน
สุดขอบฟ้าจรดแผ่นดินถิ่นเดียวกัน
แม้ไร้จันทร์ไร้ดวงดาวพราวแสงมา
บนทางเดินยาวไกลในคืนนี้
ห้วงราตรีอาจยาวไกลเกินไขว่คว้า
แม้มืดมิดเดียวดายสุดสายตา
แต่ไม่นานฟากฟ้าจะเรืองรอง...
บนทางเดินยาวไกลในคืนนี้
ห้วงราตรีอาจยาวไกลเกินไขว่คว้า
หากก้าวเดินต่อไปไม่เลิกรา
อรุณรุ่งแห่งทิวา...จะมาเยือน
หมู่เมฆคล้อยลอยเคลื่อนเลือนแผ่นฟ้า
ห่มคลุมดวงดาราทาสีหม่น
แสงจันทราลาลับกลับเบื้องบน
กระแสชลเอ่ยกระซิบเพียงแผ่วเบา
ทุกถิ่นแคว้นแดนไกลไร้สิ้นแสง
หมู่แมลงไร้สำเนียงเสียงหยอกเย้า
หมู่แมกไม้ยืนเคียงเหลือเพียงเงา
ทุกขุนเขาคิดคำนึงถึงดวงจันทร์
ทั้งผืนน้ำแผ่นฟ้ารวมเป็นหนึ่ง
ไร้ที่ซึ่งแบ่งเขตแดนแผ่นดินฝัน
สุดขอบฟ้าจรดแผ่นดินถิ่นเดียวกัน
แม้ไร้จันทร์ไร้ดวงดาวพราวแสงมา
บนทางเดินยาวไกลในคืนนี้
ห้วงราตรีอาจยาวไกลเกินไขว่คว้า
แม้มืดมิดเดียวดายสุดสายตา
แต่ไม่นานฟากฟ้าจะเรืองรอง...
บนทางเดินยาวไกลในคืนนี้
ห้วงราตรีอาจยาวไกลเกินไขว่คว้า
หากก้าวเดินต่อไปไม่เลิกรา
อรุณรุ่งแห่งทิวา...จะมาเยือน
- เรียวรุ้ง ณ ปลายฟ้า -
Tags: บทกวี1 Comments